مهدی سیدی( هۆژان)

آداب قَدَر قدرت شدن( گزیده ای از نمایشنامه توفان) نوشته امه سزر

آری­ یل – چرا به خاطر اونا به خودمون زحمت بدیم؟ اگه به غذا لب نزنن از فشار گرسنگی می میرن و خلاص.

پراسپرو- نه، می خوام از این غذا بخورن.

آری یل –  این فقط استبداد رأی و مطلق العنانی محضه. یه لحظه پیش وادارم کردین غذا رو از جلوی دهنای گرسنه و حریص شون پس بکشم و حالا که لب نمی زنن، به زور می خواین غذارو تو حلقوم شون فرو کنین.

پراسپرو - دلیلو برهان دیگه کافیه! تغیر عقیده دادم! غذا نخوردن شون برام گرون تموم میشه. باید احساس کنن مثل جوجه هایی که تازه سر از تخم درآورده ن مجبورن از دست من غذا بخورن. این نشان اطاعت و وابستگیه که من از اونا طلب می کنم.

آری یل –  خیلی زشته که با گرسنگی شون بازی می کنین. همون طور که اضطراب و دلواپسی شونو به بازی می گیرین. و امید و آرزوشونو.

پراسپرو - این جوریه که عیار قدرت محک می خوره. و من قَدَر قدرتم.

صص. 50-51

از نمایشنماه توفان، امه سزر، ترجمه: فرشید محسن زاده و فریبا کامگاری، تهران: نیلا، 1381