حضور بچه ها در دنیای مدرن
حضور بچه ها در دنیای مدرن
وقتی پای ابژههای مصرف به میان میآید، رضایت خاطر مورد انتظار را با توجّه به قیمت میسنجند؛ انسان به دنبال «ارزش در ازای پول» میگردد.
بچهها یکی از گرانترین چیزهایی هستند که مصرفکنندگان در تمام طول زندگی میخرند. بر اساس معیارهای کاملاً پولی، هزینۀ بچهها از هزینۀ یک اتومبیل مجلل آخرین مدل، یک سفر تفریحی دریایی به دور دنیا، و حتّی یک خانۀ اعیانی بیشتر است.از این هم بدتر اینکه هزینۀ کلّی در طیّ سالها افزایش مییاید و مقدار آن را نمیتوان پیشاپیش تعیین کرد یا با هر درجهای از یقین تخمین زد. در جهانی که دیگر مسیر شغلی مطمئن یا شغلهای ثابتی عرضه نمیکند و مردم از پروژهای به پروژهای دیگر نقل مکان میکنند و با این نقل مکان امرار معاش میکنند. امضای قرارداد وامی که بازپرداختهای نامعلوم و به طرز نامشخّصی طولانی دارد یعنی قرارگرفتن در معرض سطحی از خطر که به طرز عجیبی بالاست و منبعی فعّال از نگرانی و ترس. احتمالاً پیش از امضای قراردادبه دقّت فکر میکنیم و هرچه بیشتر فکر کنیم خطرهای این کار آشکارتر میشود، و هر قدر تعمّق و تفکّر کنیم بازهم نخواهیم توانست شکی را بزداییم که شادی را میآلاید. علاوه بر این، امروزه بچهداشتن حاصل تصمیم است نه تصادف-وضعیتّی که باز هم بر نگرانی میافزاید. بچهداشتن یا نداشتن مسلّماً مهمترین تصمیم و بنابراین در عین حال اعصابخُردکُنترین و تنشزاترین تصمیمی است که در تمام طول زندگی خود میگیریم.
صص. 78-79
بچهداشتن یعنی مهمبودن بهروزی موجودی ضعیفتر و وابسته، که به رغم آسایش و راحتی خود آدم است. همواره باید به طور مداوم از استقلال ترجیحات خود چشمپوشی کرد: هر سال، هر روز. چشمتان روز بد نبیند ممکن است، «وابسته» شوید. بچهداشتن ممکن است به معنای لزوم کاستن از آمال و آرزوهای حرفهای و «فداکردن یک شغل» باشد، زیرا کسانی که بر مسند قضاوت دربارۀ عملکرد حرفهای مینشینند به هر گونه نشانهای از وفاداری تقسیمشده با سوءظن مینگرند. از همه دردناکتر این که بچهداشتن یعنی قبول این وابستگی تقسیمکننده و فاداری به مدّتی نامعلوم، یعنی ورود به تعهّدی فسخناپذیر با پایانی نامعلوم که هیچ بندی مبنی بر «تا اطّلاع ثانوی» به آن ضمیمهنشده، نوعی تعهّد که با بافت سیاست زندگی «سیّال مدرن» همخوانی ندارد و اکثر مردم در اکثر اوقات در دیگر جلوههای زندگی خود مشتاقانه از آن دوری میکنند. آگاهی از چنین تعهّدی ممکن است تجربهای آسیبزا باشد. افسردگی پس از زایمان و بحرانهای زناشویی (یا زندگی مشترک) پس از تولّد بچه، بیماریهای خاص جامعۀ «سیّال مدرن» هستند، درست مثل بیاشتهایی روانی، پراشتهایی روانی و انواع بیشماری از آلرژیها. ص. 80
منبع: عشق سیّال: در باب ناپایداری پیوندهای انسانی، زیگمونت باومن، ترجمۀ عرفان ثابتی، تهران: ققنوس، 1384.
شێعر لای من