«در عتابت صد عنایت مُضمَر است».
از نیشخند تو تا نوشخند فاصله ای نیست.
نیشت نوش است.
نوشانوش می کنیم نیشت را
این نیش سراپا نوش را. نیشت نوشمان باشد.
کار تو نوشاندن است و کار ما نیوشیدن و نوشیدن.
بریز تا بنوشیم
بنوشان که نمی ریزیم جرعه ای بر خاک
از عطش بسیار ما را به مردگان اعتنایی نیست.
بریز تا بنوشیم که:
«در عتابت صد عنایت مُضمَر است».
+ نوشته شده در جمعه پانزدهم فروردین ۱۴۰۴ ساعت 23:59 توسط مهدی سیدی
|
شێعر لای من