هر دو علاف‌اند؛ امّا

علاف اول:

کابرایەکی عەلاف گەنم و جۆیەکی زۆری هەبوو، هەڵی گرتبوو بۆ گرانی. بە ڕێکەوت ئەو ساڵە باران تۆزێ دواکەوت و کابرا لە دەماخا بوو. ڕۆژێک کتوپڕ هەورێکی هێنا و وردەوردە باران دایکرد. کابرا دەماخی شکا و لەتاو دڵگرانیی خۆی چووە ژوورەوە، دڵی بڕوایی نەئەدا کە بێت و بارانەکە ببینێ.

کوڕێکی هەبوو هەموو جار ئەیناردە دەرەوە، پێی ئەوت: ئا ڕۆڵە بچۆ بزانە ئەبارێ یا نابارێ؟

کوڕەش ئەهاتەوە ئەیوت: باوە وردەوردە ئەبارێ، شتێکی وا نییە!

جارێکیان ئیتر کابرا ئارامی لێ هەڵگیرا و وتی:

ڕۆڵە ئەو وردەوردەیە چاوی باوکتی کوێر کردووە.

سەرچاوە: ڕشتەی مرواری، مامۆستا عەلائەددین سەججادی، بەرگی دووهەم

علاف دوم:

آخرين شاه قاجار بود. قبل از اينكه بميرد، تاج و تخت را از او گرفتند و از سلطنت كنارش گذاشتند........ بعدها، درباره‌اش قصه‌هايي ساختند و ويژگي‌هاي مثبتي را به او چسباندند......... در سال‌هاي منتهي به بركناري چنان از چشم مردم افتاده بود كه بسياري جز با نفرت و تلخي درباره‌اش صحبت نمي‌كردند. حتي در كوچه و بازار از او به احمد علاف ياد مي‌شد و اين لقب به سال‌هاي جنگ بزرگ، جنگ اول جهاني برمي‌گشت. به نوشته باقر عاقلي در كتاب شرح حال رجال سياسي معاصر (جلد دوم) در بحبوحه جنگ بين‌المللي اول كه مردم ايران در قحط و غلا غوطه‌ور بودند و بعضي از مردم از خون و پوست مردار ارتزاق مي‌كردند، به فروش گندم‌هاي خود پرداخت و از اين‌رو مردم به جاي سلطان احمدشاه قاجار، به او لقب احمد علاف دادند.

متن کامل یادداشت در(احمدشاه، قصه‌ها و تاريخ، مرتضي ميرحسيني، روزنامۀ اعتماد، ش.6299، شنبه 29/1/1405 ص.آخر)

#کتێب_کوردی

#عەلائەددین_سەججادی

#ڕشتەی_مرواری

#قسەی_نەستەق

#ڤەژینبووکس

#روزنامه_اعتماد

#مرتضی_میرحسینی

#تاریخ_احمدشاه

#مهدی_سیّدی_هۆژان