اگر تربیت به یک معنا روی آوردن به ارزشهای والا است، هنگامی می‌توان شاگرد را تربیت شده و فرهیخته نامید که آن ارزش ها را در کنش و منش خویش نمایان سازد. به دیگر سخن واپسین گام فرهیختگی هنگامی برداشته می‌شود که فرد برخوردار از نمای نگرشی گردد و دانش او در کنش و منش وی بازتاب یافته و بتواند از دریچه آن دانش به جهان و آدمیان بنگرد. این سنتی دیرپا در فلسفه است که پیشینه آن به سقراط آن جان باخته راه دانایی و راستی برمیگردد که میگفت: "دانش شایستگی است"و "کسی دانسته، بد نمی کند".

صفحه ۱۳۸

از کتاب آزادی و رازدانی؛ نگاهی به یزدان شناسی تربیتی غزالی، کیوان بلندهمتیان، تهران: نشر، نگاه معاصر، ۱۴۰۰ .